បន្តភាគ http://blog.ckvirya.com/2011/08/06/4117
(ថ្ងៃសរសេរ ០៨ តុលា ២០១១ ម៉ោង ៤កន្លះរសៀល នៅ Higashihiroshima Shi)
បន្ទាប់ពីការវះកាត់តូចតាចមួយហ្នឹងចំណាយពេលប្រហែល ២ម៉ោងទាំងការត្រៀមខ្លួន បួករួមនឹងពេលវេលាវះកាត់ ។ ខ្ញុំត្រូវសម្ងំលាក់ខ្លួន ហេហេហេ ព្យាបាលជំងឺឲ្យមុខកាំបិតពេទ្យជាសះ ប្រហែលបីបួនថ្ងៃ ។បន្ទាប់មកមានការងារត្រូវធ្វើបន្តបន្ទាប់ ដូចជាចេញដើរលេងជាមួយពួកម៉ាក់ ព្រោះពួកគេចង់ជប់លៀងជួនដំណើរ មានទាំងអ្នកមកជួននៅហ្នឹងផ្ទះ នឹងអ្នកចូលរួមជប់លៀង ។ ហើយមានអ្នកចាំទូរស័ព្ទមកសួររហួតថា ពេលណាចេញដំណើរ មានអ្នកចាំមកជួនដំណើរច្រើនណាស់ រហូតពេលខ្លះខ្ញុំក៏ឃាត់ថាកុំច្រើនពេក ខ្ញុំហាក់ដូចជាខ្លាចចិត្តណាស់ ព្រោះគិតថាខ្លួនមិនសំខាន់អ្វីដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ ។
បន្ទាប់ពីនោះមកខ្ទង់ពាក់កណ្តាលខែ ខ្ញុំបានទៅលេងសៀមរាបជាមួយកុង ម៉ាក់ និងបងប្រុសខ្ញុំសរុប ៤នាក់ទាំងខ្ញុំ ។ (អាន: http://blog.ckvirya.com/2011/08/17/4131)
បន្ទាប់ពីមកពីសៀមរាបវិញ គឺដល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវត្រៀមខ្លួនមែនទែនហើយ គឺរៀបចំឥវ៉ាន់ តែត្រូវយកមក ប្រើប្រាស់ នឹងស្បៀងមួយចំនួន សម្រាប់ពេលមកដល់ភ្លាមៗ ។ រៀបច្រើនលើកច្រើនសារ ទម្រាំតែបានដល់ទីបញ្ចប់គឺថ្ងៃចេញដំណើរតែម្តង ។ ម៉ាក់បានរៀបចំ ស្បៀងក្រៀមៗឲ្យខ្ញុំច្រើនគួរសម ហើយគាត់បានណែនាំរឿងធ្វើម្ហូបរហូត គាត់បែបខ្លាចកូនកាម៉ាប់របស់គាត់ស្គមហើយមើលទៅ ។ ពេលគាត់រៀបរាប់វិធីធ្វើម្ហូបទាំងនោះ ខ្ញុំមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ទេ ព្រោះវាច្រើនពេក នឹងម្យ៉ាងទៀតខ្ញុំគិតថា ពេលខ្ញុំធ្វើម្ហូបមែនទេ ខ្ញុំនឹងតេមកលេងគាត់ផង សួរនាំរឿងវិធីធ្វើផង ។ (ពេលដែលកំពុងសរសេរនេះ តែ១០ហើយ បន្ទាប់ពីបានកន្លែងស្នាក់នៅស្រួលបួលហើយ ខ្ញុំតេទៅម៉ាក់ សឹងរាល់ថ្ងៃ) ។
មុនពេលចេញដំណើរ ពេលចូលក្នុងបន្ទាប់គេងខ្ញុំម្តងៗធ្វើឲ្យ មានអារម្មណ៍ចម្លែកម្យ៉ាង ដូចជាជិតដល់ពេលដែលត្រូវឃ្លាតឆ្ងាយពីកន្លែងមួយ ដែលហៅថាផ្ទះ ។ វាដូចជាពិបាករៀបរាប់ណាស់ តែខ្ញុំបានខំតាំងអារម្មណ៍មិនឲ្យដេកដួលតាមហ្នឹងទេ ខ្ញុំចំណាយពេលច្រើនចុះមកខាងក្រោម នៅជាមួយម៉ាក់ នឹងបដិសេធការហៅចេញក្រៅរបស់ក្រុមពួកម៉ាក់ភាគច្រើន ព្រោះខ្ញុំ ពិតជាចង់ចំណាយពេលឲ្យបានច្រើនជាមួយម៉ាក់នៅផ្ទះ ។ ម៉ាក់បានរៀបចំចំណីអាហារក្រៀម ដែលខ្ញុំហៅថាស្បៀងឲ្យខ្ញុំជាច្រើន មានទាំងបាយក្តាំងថ្វីដៃឯករបស់គាត់ផងដែរ មានទាំងគ្រឿងលីងក្រៀមៗ គ្រឿងផ្សំផ្សេងៗសម្រាប់ម្ហូបខ្មែរ ច្រើនរហូត ដល់ខ្ញុំឲ្យគាត់កាត់បន្ថយខ្លះ ព្រោះទម្ងន់ឥវ៉ាន់ដែលត្រូវផ្ញើរមានកំណត់ ហើយតាមការថ្លឺងសាកល្បង វាលើសជិត ១០គីឡូទៅហើយ!
ពួកម៉ាក់ជប់លៀងជួនដំណើរ! កៀកដល់ថ្ងៃចេញដំណើរមែនទែនហើយ គឺនៅថ្ងៃទី ២៦ ពួកម៉ាក់ម៉ាក់ បានហៅទៅក្រៅអាហារល្ងាចរួមគ្នា មានកុងចូលរួមដែល នៅហាងចិនមួយកន្លែងបណ្តោយផ្ទូវព្រះមុន្នីវង្ស ។ ពួកគាត់ជាច្រើននាក់បាន ជូនពរគ្រប់ៗគ្នា ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍រំភើបណាស់ នឹងបានផ្តាំផ្ញើគាត់ឲ្យជួយមើលម៉ាក់ខ្ញុំផង ព្រោះគាត់ចាក់ថ្នាំថ្លើមចប់ គាត់នឹងអាចដើរលេងបានដូចមុនទៀតហើយ ចង់ឲ្យគាត់ដើរលេងបានច្រើន មិនចង់ឲ្យគាត់នៅតែផ្ទះទេ!
ធ្វើធ្មេញ! ជាការព្យាបាលធ្មេញដែលច្រើនបំផុតនៅក្នុងជីវិតនេះតាំងពីកើតមក គឺត្រូវស្រោបធ្មេញ៣ នឹងប៉ះជាច្រើនកន្លែងទៀត! ហៅថាសំណាងក៏បាន ព្រោះជិតដល់ពេលចេញដំណើរស្រាប់តែធ្មេញ ដែលប៉ះចាស់វាបែក ចឹងខ្ញុំក៏ស្រួតព្យាបាលឲ្យហើយ ។ ពេលព្យាបាលពេទ្យ ដែលជាពួកម៉ាក់ខ្ញុំ ចេញតែរកឃើញសញ្ញាណមិនល្អជាច្រើនកន្លែង ហើយបានជួសជុល ទាំងប្រផិតប្រផើយ ២ថ្ងៃមុនចេញដំណើរ!
ថ្ងៃទី ២៥ ខែ សីហា នេះ ខ្ញុំបានទៅលាអ្នកនៅកន្លែងធ្វើការម្តងទៀត នឹងសំខាន់គឺខ្ញុំត្រូវយកម៉ូតូកន្លែងធ្វើការ ដែលខ្ញុំ ជិះជិតមួយឆ្នាំសងកន្លែងវិញផង! ទៅដល់ពួៗ និងមិត្តៗនៅកន្លែងធ្វើការបានទិញសាច់កាប់ នំប៉័ង និងមានស្រាក្រហមខ្លះមកជប់លៀងបាយថ្ងៃត្រង់ឲ្យខ្ញុំម្តងទៀត ។ ទទួលបានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងមានអានុសាវរីយ៍ច្រើន ហើយកាន់តែធ្វើឲ្យខ្ញុំ ពិបាកចិត្តគឺមកដល់វិញខ្ញុំត្រូវប្តូរនៅកាន់នាយកដ្ឋានថ្មី ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចរួមការងារជាមួយពួកគេបានដូចមុនទៀតទេ ។
នៅថ្ងៃ ២៦ ខ្ញុំបានទទួល Email មួយពី មេ (បងពុទ្ធី) ពេលខ្ញុំទៅលាអ្នកនៅកន្លែងធ្វើការ គាត់មិនបាននៅទេ គាត់ទៅលេងកូរ៉េជាមួយគ្រួសារគាត់ ។ គាត់ប្រាប់ថាបានទទួលដំណឹងថាខ្ញុំទៅលាអ្នកនៅកន្លែង គាត់ជូនពរ និងសង្ឃឹមថាបានរួមការងារជាមួយខ្ញុំទៀត ហើយបានអរគុណខ្ញុំដែលបានជួយការងារគាត់ជិត ៣ ឆ្នាំកន្លងមក! ពិតជារំភើប នឹងមានមោទនភាពខ្លួនឯង ណាស់ ដែលបានធ្វើការអស់ពីសមត្ថភាព និងបានទទួលស្គាល់ពី មេ!
ព្រឹកថ្ងៃសៅរ៍ ២៧ ខ្ញុំបានទៅផ្ទះ ម៉ាខាងប៉ា ទៅលាគាត់ ឲ្យគាត់ជួនដំណើរត្រឹមមុខផ្ទះគាត់បានហើយ ព្រោះគាត់ចាស់ហើយ គាត់ចង់មកជូនដែរ គាត់ចាស់ហើយ មិនបានទៅណាបានឆ្ងាយដូចមុនទេ ចឹងខ្ញុំក៏ទៅលាគាត់មុនឲ្យហើយ ។
វិនាទីរំភើប ម្តងទៀតក្នុងជីវិត! ព្រឹកថ្ងៃទី ២៨ ខែ សីហា ឆ្នាំ ២០១១ …. ខ្ញុំតាំងចិត្ត នឹងក្រាបសំពះបាតជើងម៉ាក់ នឹងសុំពរពីគាត់ ស្ងាត់ៗ ដំបូងគិតថាពេលយប់ថ្ងៃទី ២៧ តែចៃដន្យពួកម៉ាក់ខ្ញុំ (អាណុឍ) វាសុំមកដេកជាមួយ ជួនដំណើរ ។ ចឹងខ្ញុំក៏គិតប្តូរកម្មវិធីខ្ញុំទៅព្រឹកថ្ងៃចេញដំណើរតែម្តង ល្អម្យ៉ាងមិនចង់ឲ្យម៉ាក់ គិតច្រើននៅយប់នោះ!ខ្ញុំបានចូលទៅបន្ទប់គេងម៉ាក់ទាំងព្រឹក ហើយប្រាប់គាត់ថា ខ្ញុំសុំពរពីម៉ាក់ មុនចេញដំណើរ ដើម្បីទុកជាសិរីមង្គលក្នុងជីវិតសិក្សារបស់ខ្ញុំ ក៏ដូចជាការត្រូវឆ្ងាយពីផ្ទះរយៈពេលវែងលើកទី១របស់ខ្ញុំ ។ ដូចដែលបានគិតមែន វាជាវិនាទីដែលខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបាន ហើយនឹងឃើញជានិច្ច វាធ្វើឲ្យទឹកភ្នែកស្រក់ពេលនឹងឃើញដល់ពេលនោះ ធ្វើឲ្យមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្តៅពេលនឹកដល់រង្វង់ដៃដែលម៉ាក់ឱបខ្ញុំ! បន្ទាប់ពីបានសំពះបាតជើងគាត់ ម៉ាក់បានឱបខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង ហើយជូនពរខ្ញុំទាំងទឹកភ្នែក! (ខ្ញុំស្រឡាញ់ម៉ាក់ នឹងបារម្ភពីម៉ាក់ខ្លាំងណាស់ ………T—T)
ពេលវេលាចេញដំណើរបានមកដល់ ថ្ងៃនេះ(២៨ សីហា ២០១១) ខ្ញុំត្រូវទៅ Airport ២ដង ទៅពេលថ្ងៃត្រង់ទៅ ទទួលអ៊ីពៅ នឹងពួខុន ត្រឡប់មកពីអាមេរិចវិញ! ហើយល្ងាចឡើងត្រូវចេញដំណើរខ្លួនឯង ។ ពេលទៅទទួលពួកគាត់បានជួបជុំបងប្អូនច្រើន បានបាយថ្ងៃត្រង់រួមគ្នានៅហាងពោធិ៍ចិនតុង ចាត់ទុកថាជាការជូនដំណើរពួកគាត់មកដល់ខ្ញុំដែរ ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឲ្យពួកគាត់មកជួនច្រើនពេកទេ ចង់ទៅបែបស្ងាត់! ។
បរិយាកាសពេលដំណើរមានអ្នកមកជូនដំណើរប្រហែល ១០នាក់ សុទ្ធតែជាពួកម៉ាក់ងាប់រស់! ហេហេហេ ដូចឃើញក្នុងរូបខាងលើស្រាប់ ។ ពេលនោះក្រុមខ្ញុំមានគ្នា ២១នាក់ ច្រើនគួរសម ហើយអ្នកមកជួនសុទ្ធតែច្រើនជាង ១០ ឬ ចូលដល់ ២០ ដូច្នេះបរិយាកាសពិតជាណែនណាស់ ម្យ៉ាងយើងទៅជាក្រុម ហើយម្នាក់ៗសុធតែជញ្ជូនឥវ៉ាន់ច្រើន ក្រោមការមើលខុសត្រូវរបស់ JICE Staff….។ ក្រោយរៀបចំដកពន្ធព្រលានរួចរាល់ហើយ ទើបបានចេញមកម្តងទៀត ចេញមកថតរូបជួបជុំអ្នកជូនទាំងអស់គ្នាម្តងទៀត … ដូចឃើញក្នុងរូបខាងលើស្រាប់!
យន្តហោះចេញដំណើរម៉ោង ៨កន្លះយប់មកបាងកក ពេលមកដល់បាងកក ក្រុមយើងត្រូវចែកជា២ មួយទៅ តូក្យូមានគ្នា ៧នាក់ ចំណែកក្រុមខ្ញុំមកអូសាកាមានគ្នា ១៤នាក់ ។ មកដល់ស្រុកជប៉ុនម៉ោង ៧ព្រឹក ថ្ងៃទី ២៩ ខែ សីហា ឆ្នាំ ២០០៩… មកដល់ភ្លាមគ្មានបានចូលសម្រាកអីទេ គេឲ្យចូលរួម Orientation ភ្លាម អង្គុយទាំងអស់កម្លាំង ប្រមាណ ៣ម៉ោង ទើបគេឲ្យចែកសោបន្ទប់ឲ្យ ។ ទៅដល់ភ្លាមចាប់ផ្តើមដើរស្វែងរកកន្លែងរស់ (ស៊ីបាយ) ទិញឥវ៉ាន់នៅស្រុកគេនេះពិបាកណាស់ ព្រោះគ្រប់បែបយ៉ាងថ្លៃដូចជាមាស! ពិបាករករបស់ដែលមានតម្លៃទាបជាង ១០០យេនណាស់ (៧៧យេន = 1USD) …. នៅយប់ថ្ងៃទី៣០ ខែ សីហា ពួកខ្ញុំចាប់ផ្តើមចេញលុកលុយអូសាកា តាមរយៈរទេះភ្លើង ។
សរុបទៅ ខែ ៨ ឆ្នាំ ២០១១ មានរឿងច្រើនកើតឡើង វាប្រៀបដូចជាជីវិតរបស់ខ្ញុំកំពុងដើរដល់ផ្លូវបត់ ឬហៅថារបត់ថ្មី ពីជីវិតធ្វើការ ប្តូរមកជីវិតជានិស្សិតម្តងទៀត ហើយត្រូវ ឃ្លាតឆ្ងាយពីផ្ទះទៀត … មានអ្វីៗជាច្រើននៅស្រុកនេះរង់ចាំខ្ញុំស្វែងយល់ជាមានគោលដៅធំគឺការរៀនសូត្រ!
សង្ឃឹមថារយៈពេល ២ឆ្នាំនៅជប៉ុន ខ្ញុំអាចធ្វើរឿងជាច្រើនសម្រេច មានទាំងការរៀនរស់បែបម្ចាស់ការម្នាក់ឯង, ជោគជ័យក្នុងការរៀនសូត្រ, នឹងទកពេលវេលាឲ្យខ្លួនឯងសម្រាប់ព្យាបាលរបួសចាស់ ដែលវានៅមិនទាន់បានជានៅឡើយ….
និយាយដល់រឿងនេះ ចង់បន្ថែមបន្តិចដែរ…ចង់ប្រាប់គេម្នាក់នោះថា ខ្ញុំបានព្យាយាមហើយ តែខ្ញុំនៅមិនទាន់អាចបំភ្លេចគេបានទេ តែខ្ញុំបានធូរស្បើយច្រើនហើយ ខ្ញុំដឹងថារឿងយើងវាបានចប់ហើយ តែប្រហែលខ្ញុំត្រូវការពេលវេលាច្រើនបន្តិច…. សួរថាខ្ញុំចង់បានអី? ខ្ញុំក៏មិនដឹងឆ្លើយថាម៉េចឲ្យសមដែរ… …ខ្ញុំនៅស្រឡាញ់ នឹក.. ខ្ញុំចង់ដឹងពីសុខទុក្ខ ខ្ញុំចង់មើលពីចម្ងាយ ខ្ញុំមិនចង់បានអ្វីច្រើនពីនេះទេ ខ្ញុំខ្លាចហើយពាក្យថាស្រឡាញ់ ដែលមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំប្រាប់មកខ្ញុំ ជាពិសេសក្នងន័យស្នេហា អ្នកពិតជាធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្លាច ពាក្យនេះណាស់ ហើយខ្ញុំក៏មិនដឹងថាខ្លួនឯងនឹងនិយាយពាក្យនេះទៅ កាន់អ្នកណាបានទៀតនៅពេលណាទេ ព្រោះខ្ញុំពិតជាខ្លាចរឿងនេះណាស់ … តែក៏អរគុណអ្នកដែរ ដែលបានជួយជាកម្លាំងមួយផ្នែករុញខ្ញុំឲ្យមកដល់កន្លែងនេះ អ្នកបានធ្វើឲ្យខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សឆ្កួតនឹងការងារ លែងគិតរឿងស្នេហា ទុកពេលវេលាសម្រាប់ការរៀនសូត្រ និងដាក់បួកបានសម្រេច! សរុបខ្លី នៅស្រឡាញ់ នឹក ចង់ជួប តែក៏ដឹងច្បាស់ថាវាមិនអាចទេ ព្រោះវាដូចលេងបិទពួកអ៊ីចឹងនៅពេលដែលម្ចាងខំរកម្ខាងទៀតខំពួន! នឹកដល់រឿងនេះ នាំខ្ញុំនឹកទៀតហើយ! ពេលណាទៅខ្ញុំទើបឈប់នឹកគេបានណ៎ 
vRYA on 
សុភ័ក្ត្រ on 
Vy on 
3G ស្រុកយើង « KHMERLING on 
Sophea on 
បណ្ឌិត on