អត្ថបទសរសេរលេង មិនបានព្រៀងទុក មិនបានអានឡើងវិញ មិនបានកែអក្ខរាវិរុទ្ធ … កំហុសឆ្គងពាក្យពេចន៍ ឬអត្ថន័យអាចកើតមានច្រើនរាប់មិនអស់ - អានហើយអាចមិនយល់ ឬ ខាតពេលវេលា!
ស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ពិតជាពិបាកណាស់ ហើយបើស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលគេមិនដឹងរវល់ពីយើងវារឹតតែពិបាកជាងហ្នឹងទៅទៀត តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តីវានៅគ្រាន់បើជាការដែលយើងទៅស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ដែរស្អប់យើងដែរ ។ ថាមិនស្រឡាញ់តបវិញក៏ហីទៅចុះ ថាមិនរវីរវល់ ឬមិនយកភ្នែកមើលក៏មិនអីដែរ ធ្វើម៉េចជាកម្មរបស់អ្នកដែលទៅស្រឡាញ់គេតែម្ខាង តែបន្ថែមពីលើនោះទៀតគឺទៅស្រឡាញ់ប៉ះចំមនុស្សម្នាក់ដែលស្អប់ ឬតាំងខ្លួនជាសត្រូវខ្លួនទៅវិញ ។
មិនមែនជាការប្រមាន ឬបន្លាចទេ តែរឿងបែបនេះខ្ញុំធ្លាប់ជួបដោយផ្ទាល់ខ្លួនមកហើយ គឺការដែលយើងយកចិត្តស្រឡាញ់របស់មនុស្សម្នាក់មានចំពោះយើងទៅជាន់ឈ្លីលេងនោះ ។ កាលគ្រាហ៍មួយនោះ មានគេម្នាក់នោះធ្វើឲ្យខ្ញុំខូចចិត្តមែនទែន មិនត្រឹមតែចិត្តដែលបង់ ឬក្តីសង្ឃឹម កម្លាំងកាយ កម្លាំងប្រាជ្ញារបស់ខ្ញុំ ក៏បានបាត់បង់ទៅជាមួយគ្នានៅពេលនោះដែរ ។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាគេម្នាក់នោះជាមនុស្សម្នាក់ ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ខ្លាំងជាលើកដំបូង ហើយក៏ជាមនុស្សម្នាក់ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្លាចជាងគេបំផុតដែរ ។ តែខ្ញុំមិនដែលស្អប់គេទេ អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើគ្រប់បែបយ៉ាងនៅពេលដែលយើងបានដើរមកដល់ចំណុចបំបែក គឺការគេចឲ្យផុតពីគេ គេចឲ្យផុតពីយល់សប្តិអាក្រក់ដែលតាមមកលងខ្ញុំរាល់យប់ពេលដែលរំលឹកដល់រូបគេនៅពេលថ្ងៃ ។
ស្តាប់ទៅវាដូចជាព្រេងនិទាន ឬប្រលោមលោកបែបមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅឡើងទ្រលាន់មែនទេ? ខ្ញុំដែលជាអ្នកឆ្លងកាត់ផ្ទាល់ខ្លួនឯង ក៏គិតអញ្ចឹងដែរ ហើយបើមិនមែនជាខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ជាអ្នកឆ្លងកាត់រឿងនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជាយល់ថា វាបានត្រឹមតែជារឿងដែលគេនិទានឲ្យល្អស្តាប់ជក់ចិត្តប៉ុណ្ណោះ ។ តែខ្ញុំពិតជាប្រកែកមិនបាន នៅពេលដែលវាបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំផ្ទាល់ ។
បន្ទាប់ពីយើងចែកផ្លូវគ្នា ខ្ញុំបានខំផ្តាច់ការទាក់ទងគ្រប់បែបយ៉ាង ព្រោះតែ”ខ្លាច” ខ្លាចថាគេនឹងវិលត្រឡប់មកធ្វើបាបខ្ញុំម្តងទៀត ខ្លាចថាខ្ញុំចិត្តទន់បណ្តោយឲ្យគេមកធ្វើបាបចិត្តខ្ញុំម្តងទៀត ខ្លាចគ្រប់បែបយ៉ាង តែខ្ញុំមិនបានស្អប់គេទេ ។ ខ្ញុំធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីរុញច្រានគេម្នាក់នោះកុំឲ្យដើរចូលមកក្នុងជីវិតខ្ញុំទៀត ។ មានម្តងជាពីរដងដែរ ដែលគេព្យាយាមទាក់ទងត្រឡប់មករកខ្ញុំវិញ គេបានព្យាយាមប្រាប់ពីបំណងនៃការវិលត្រឡប់មកខ្ញុំវិញដែរ ថាគេមិនចង់បានអ្វីទេ ក្រៅតែសុំឲ្យខ្ញុំអភ័យទោសឲ្យគេ ។ គេដឹងខ្លួនថាគេធ្វើខុសចំពោះខ្ញុំធំណាស់ ហើយមិនសុំឲ្យត្រឡប់មកដូចដើមវិញទេ គឺសុំត្រឹមឲ្យខ្ញុំអត់អោនទោស ឬយ៉ាងច្រើនសុំធ្វើជាមិត្តនឹងគ្នាក៏បាន ។
តែការតបត្រឡប់របស់ខ្ញុំទៅគេវិញ គឺពាក្យសម្តីដ៏សែនគ្រោតគ្រាត ដើម្បីឲ្យគេចេញឲ្យឆ្ងាយពីជីវិតខ្ញុំ ។ ខ្ញុំចាំបានច្បាស់ណាស់ថា មានរឿងតែម្យ៉ាងប៉ុណ្ណោះដែលខ្ញុំសុំគេ គឺសុំឲ្យគេចិត្តថាខ្ញុំម្នាក់នេះ បានស្លាប់បាត់ទៅហើយ ហើយសុំឲ្យគេឈប់មកពាក់ព័ន្ធក្នុងជិវិតខ្ញុំទៀត ។ ម្តងជាពីរដង ខ្ញុំនៅតែទន្ទេញពាក្យនេះដដែល ហើយប្រកាន់ជំហរដដែល ។
មានម្តងមិត្តភ័ក្តគេ (គ៏ជាមិត្តខ្ញុំដែរ) ប្រាប់ខ្ញុំថាមានម្តងគេឈឺគ្រាប់គ្រួសក្នុងតម្រងនោម ឬពោះវៀនដុះខ្នែងទេ ខ្ញុំចាំមិនច្បាស់ តែការឈឺនោះវាខ្លាំងណាស់ រហូតម្ចាស់ខ្លួនគិតថាគេច្បាស់ជាមិនរស់ទេ ។ មិត្តម្នាក់នោះបន្តទៀតថា ពេលចូលទៅដល់ពេទ្យគេនឹកឃើញខ្ញុំ ហើយនិយាយថា គេស្តាយណាស់ គេបានបាបខ្ញុំ គេជំពាក់ខ្ញុំច្រើនណាស់ ។ ធ្លាប់ឮពាក្យថា មិនឃើញមជ្ឈូសមិនស្រក់ទឹកភ្នែកទេ? មកដល់ពេលបានឮមិត្តនិយាយប្រាប់បែបនេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំចាប់ផ្តើមគិតសារឡើងវិញ ថាអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើចំពោះគេ វាសមហើយមែនទេ? អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើចំពោះមនុស្សម្នាក់ដែលភ្ញាក់រលឹកកំហុស មនុស្សម្នាក់ដែលនៅពេលគិតថាខ្លួនមិនរស់ហើយ នៅនឹកឃើញកំហុសរបស់គេដែលមានចំពោះខ្ញុំទៀតនោះ តើវាត្រូវហើយមែនទេ?
កាលនោះខ្ញុំមិនបានគិតអ្វីច្រើនទេ ក្រៅពីការធ្វើចិត្តអហោសិកម្មឲ្យគេ ព្រោះនៅពេលនោះ ខ្ញុំកំពុងរីករាយនឹងជីវិតរបស់ខ្លួន ដែលគិតថាវាល្អឥតខ្ចោះហើយ ព្រោះខ្ញុំកំពុងមានមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ខ្លាំង និងគេក៏ស្រឡាញ់ខ្ញុំវិញដែរ ខ្ញុំកំពុងបាត់បង់ភាពខ្លាចរអារដែលធ្លាប់មានពីមុនមក ព្រោះមានមនុស្សម្នាក់ បានស្ម័គ្រចិត្តកាន់ដៃជាមួយខ្ញុំ ដើរឆ្ពោះទៅខាងមុខជាមួយគ្នា មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំសំចតចិត្ត មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំគិតថាស្រឡាញ់ជាមនុស្សចុងក្រោយសម្រាប់ជីវិតខ្ញុំ ។
បាបកម្មមានពិតមែន … ហើយវាបានតបមកវិញលឿនសម្បើមណាស់ ព្រោះមិនបានកន្លះឆ្នាំស្រួលបួលផង ទំនាក់ទំនឹងដែលខ្ញុំគិតថាឥតខ្ចោះបានរលាយបាត់ទៅហើយគ្មានមូលហេតុច្បាស់លាស់អ្វីឡើយ ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងត្រូវបញ្ចប់ទៅដោយភាពស្រពេចស្រពិល មិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជារឿងយើងត្រូវចប់ មិនដឹងថាខ្លួនខ្ញុំបានធ្វើកំហុសធ្វី ឬ ធំប៉ុណ្ណាទេ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សពីរនាក់កំពុងស្រឡាញ់គ្នា ត្រូវបែកគ្នាទៅវិញ បែកដោយគ្មានមួលហេតុ, ឬអស់ស្រឡាញ់? ឬមួយយ៉ាងណា? បែកទៅទាំងចិត្តនៅស្រឡាញ់ពេញបេះដូង ។
បន្តិចម្តងៗបាបកម្មទាំងនោះបានលេចរូបរាងកាន់តែច្បាស់ឲ្យខ្ញុំឃើញ ។ បើទោះជាខ្ញុំខំទទួលយកការពិតយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ការបែកបាក់នេះ នៅតែធ្វើឲ្យខ្ញុំទទួលការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង នឹងអូសបន្លាយពេលមិនស្រាកស្រាន្តឡើយ ។ ធ្វើចិត្តទទួលថា បែកក៏បែកចុះ សុំថយពីការស្រឡាញ់ មកជាមិត្តក៏បាន ព្រោះយ៉ាងហោចណាស់ ក៏បាននៅមានឱកាសឲ្យនៅក្បែរ មនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ខ្លះដែរ នៅមានឱកាសជួយយកអាសាមនុស្សដែលខ្លួនស្មោះខ្លះដែរ ។ តែការរំពឹងគិតនេះវាមិនបានកើតឡើយងាយស្រួលបែបនេះឡើយ ព្រោះទង្វើរបស់គេ ដែលធ្វើមកចំពោះខ្ញុំជាច្រើនលើកច្រើនសារ គឺគេមិនមានសូម្បីតែមិត្តភាពឲ្យខ្ញុំ ។
មកដល់ចំណុចនេះ ខ្ញុំត្រូវឈឺចាប់នឹងការពិតម្តងទៀត ឈឺចាប់ជាលើកទីពីរ ព្រោះតែមិត្តភាពក៏ខ្ញុំមិនអាចទទួលបានពីគេដែរ ។ អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើគឺ ត្រូវទទួលស្គាល់ការពិតម្តងទៀត គឺកាត់ចិត្តពីការប៉ងត្រឹមមិត្ត បានសុំត្រឹមមនុស្សធ្លាប់ស្គាល់គ្នា មិនបាច់ជិតស្និត មិនបាច់មានទំនាក់ទំនងច្រើនទេ សុំត្រឹមថ្ងៃក្រោយពេលបានជួបមុខគ្នា យើងនឹងញញឹមរាក់ទាក់គ្នាទៅវីញទៅមកក្នុងនាមជាមនុស្សធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមកក៏បាន ។
ជាថ្មីម្តងទៀត… គឺខ្ញុំត្រូវបានទទួលការបដិសេធតាមរូបបែបផ្សែងៗ រហូតធ្វើឲ្យខ្ញុំឆ្អែតម្តងៗ ។ ការបដិសេធសំណើមួយនេះមានដូចជា ការមួរម៉ៅក្តៅក្រហាយ របស់គេនៅពេលដែលមានលេចវត្តមានរបស់ខ្ញុំក្នុងជីវិតរបស់គេ ។ ក្រោយពេលមានការទាក់ទងសួរនាំសុខទុក្ខបន្តិចបន្តួច លទ្ធផលដែលគេបញ្ចេញមកគឺមួរម៉ៅក្តៅក្រហាយ មិនសប្បាយចិត្ត ដោយការចោទប្រកាន់មកខ្ញុំថាបានរំលឹករឿងចាស់ធ្វើឲ្យគេមិនសប្បាយចិត្ត ។ ខ្លាចណាស់ នឹងមិនចង់ឡើយ សួរទៅអ្នកណាក៏ដូចអ្នកណាដែរ មិនដែលចង់ឃើញមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់មិនសប្បាយចិត្តឡើយ ។ ហើយខ្លាំងជាងនេះទៅទៀត បើការមិនសប្បាយចិត្តរបស់គេកើតឡើងមកនោះ មានយើងជាដើមហេតុទៀត វារឹតតែមិនចង់ឲ្យកើតឡើងសោះឡើយ ។
ជាថ្មីម្តងទៀត ខ្ញុំត្រូវទទួលរងការឈឺចិត្តជាលើកទី៣ ព្រោះបំណងដែលសុំត្រឹមមនុស្សស្គាល់គ្នា ទុកមុខញញឹមដាក់គ្នានៅពេលបានជួប ក៏បានត្រូវបានបដិសេធ … តាមរយៈពាក្យសម្តីជាដ៏សែនគ្រោតគ្រាតជាច្រើនលើកច្រើនសារ ។ គេធ្វើឲ្យខ្ញុំហត់ចិត្តណាស់ ហើយធ្វើឲ្យអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាចកាន់តែលេចរូបរាងចេញមកច្បាស់ គឹខ្ញុំខ្លាចមិនចង់ឲ្យប្រែពីស្នេហាទៅជាសត្រូវ ឬប្រែពីស្រឡាញ់ទៅជាស្អប់ឡើយ ។ ដូច្នេះមុននឹងរឿងនេះវាកើតឡើង ខ្ញុំមានតែការកាត់ចិត្តទាំងឈឺចាប់ម្តងទៀតចុះ គឺការទទួលយកការពិតមួយបែបទៀត ដែលខ្ញុំស្នើឡើង គឺបញ្ចប់ទំនាក់ទំនងគ្រប់បែបយ៉ាងឲ្យវាចប់ត្រឹមនេះចុះ ។ ស៊ូធ្វើជាមនុស្សមិនដែលស្គាល់គ្នាវាប្រសើរជាងធ្វើជាសត្រូវនឹងគ្នា ។ ស៊ូរស់នៅសក់អ្នកណាក្បាលអ្នកនឹងទៅវាប្រសើរជា ខ្ញុំពិតជាមិនអាចទទួលយកបានឡើយ បើឲ្យឃើញមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ មកតាំងខ្លួនជាសត្រូវនឹងខ្ញុំនោះ ។
សុំត្រឹមបានមើលពីចម្ងាយក៏សុខចិត្តដែរ បើគេមិនចង់ឲ្យយើងមានទំនាក់ទំនងគ្នាទៅហើយ ខ្ញុំមិនចូលទៅពាក់ព័ន្ធនឹងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេក៏បាន ។ តែសុំត្រឹមឲ្យខ្ញុំបានឃើញគេពីចម្ងាយក៏ខ្ញុំអស់ចិត្តដែរ ហើយខ្ញុំគិតថាវាមិនច្រើនពេកទេ កាលដែលសុំត្រឹមមើលឃើញមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ពីចម្ងាយបែបនេះ ។ មិនចង់ឲ្យគេប៉ះទង្គិចអារម្មណ៍ឡើយ មិនចង់ឲ្យគេឃើញមុខខ្ញុំឡើយ ព្រោះឃើញហើយនាំឲ្យនឹករឿងចាស់ ធ្វើឲ្យមិនសប្បាយចិត្ត វានាំឲ្យប៉ះពាល់គេជាច្រើន ប៉ះពាល់ជិវិតរបស់នៅរបស់គេ ធ្វើឲ្យគេមិនសប្បាយចិត្ត វាប៉ះពាល់ដល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងសម្រេចគោលបំណងក្នុងជីវិតរបស់គេ ។
តែរឿងវាមិនបានចប់ត្រឹមនេះទេ… ព្រោះខ្ញុំនៅសាងបាបកម្មមិនព្រមឈប់នៅឡើយ ដូច្នេះបាបកម្មនេះវាតាមមកស្នងខ្ញុំវិញនឹងឯង ។ នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំសម្រេចធ្វើការផ្តាច់ទំនាក់ទំនងរវាងគ្នាឲ្យសល់ត្រឹមមនុស្សមិនដែលស្គាល់គេពីមុនមកនោះ នៅសុខៗស្រាប់តែមនុស្សដែលខ្ញុំខ្លាចនោះបានមក ទាក់ទងនិយាយតាមយ៉ាហ៊ូជាមួយខ្ញុំ ។ ទទួលស្គាល់ថាថ្ងៃនោះខ្ញុំកំពុងអារម្មណ៍ក្តៅគគុកមែនទែន ខ្ញុំកំពុងខឹងច្រឡោតនឹងអ្វីៗគ្រប់បែបយ៉ាងនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ ។ ទាំងៗដែលបានគិតហើយថាអហោសិកម្មឲ្យគេហើយ បើថ្ងៃក្រោយគេទាក់ទងមកខ្ញុំនឹងមិនតបតអ្វីឲ្យគេឈឺចាប់ទៀតឡើយ ។ តែនោះថ្ងៃនោះខ្ញុំនៅតែប្រើប្រយោគដដែលជាមួយគេ ខ្ញុំនៅតែយកការភ្ញាក់រលឹកកំហុស នឹងពាក្យសុំទោសរបស់គេមកជាន់ឈ្លីទាំងកំហឹង ជះមិនរើសមុខ ។
ផលតបស្នងភ្លាមៗ យប់នោះហើយជាយប់ដែលខ្ញុំបើកភ្នែកទល់ភ្លឺ ព្រោះតែមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ បានកំពុងកែប្រែស្ថានភាពពីមនុស្សមិនស្គាល់គ្នា ឲ្យទៅជាសត្រូវ ឲ្យទៅជាមនុស្សដែលស្អប់ តាមរយៈពាក្យសម្តីដ៏សែនធ្ងន់ ដែលខ្ញុំសឹងមិនអាចទប់នឹងពាក្យទាំងនោះបាន ។ ខ្ញុំស្ទើរស្រែកយំទ្រហោឲ្យធូរទ្រូងទៅហើយ តែធ្វើមិនបាន បានត្រឹមបៀមទុកខាំមាត់ នឹងសម្រក់ទឹកភ្នែកស្ងាត់ៗម្នាក់ឯង លង់ងប់នឹងរូបភាពល្អែមល្ហែមដែលធ្វើមានជាមួយគ្នា តែបែរជាលេចចេញមកក្នុងពេលដែលស្ថានភាព ឬសម្ព័ន្ធភាពត្រូវបានគេកែប្រែពីស្រឡាញ់ទៅជាស្អប់ ។ គិតហើយគិតទៀត តើខ្ញុំខុសអ្វីហេតុអ្វីបានជាមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ ស្អប់ខ្ញុំទៅវិញ? វាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ ឈឺច្រើនដងជាងលើកមុនទៀត ឈឺច្រើនឥតគណនា នៅពេលដែលក្តីស្រឡាញ់ប្រគល់ជូនមនុស្សម្នាក់ តែបែរជាបានការស្អប់តបស្នងមកវិញ ។
មួយរយៈក្រោយមកនេះ នៅពេលដែលខ្ញុំតាំងជំហរខ្លួនបានបន្តិចហើយនោះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតបានថា ទាំងនេះជាកម្មពៀរតាមស្នងខ្ញុំហើយ ទើបខ្ញុំជួបរឿងបែបនេះ គិតបានដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ខំរម្ងាប់ចិត្តខ្លួនឯង ឲ្យឈប់ពុះកញ្ជ្រោល និងតាំងជំហរថានឹងមិនចូលខ្លួនទៅឲ្យស្រឡាញ់អ្នក ណាម្នាក់ច្រើនដូចនេះទៀតឡើយ ។ ការឈឺចាប់ប៉ុណ្ណេះវាល្មមឲ្យខ្ញុំ រៀងចាលនឹងរឿងស្នេហាស្នេហឺត រឿងស្រឡាញ់រឿងស្អប់អីទាំងនេះ ខ្ញុំនឹងដកខ្លួនចេញឲ្យឆ្ងាយពីវា ។ មិនមែនថាខ្ញុំគេចពីវាទេ តែខ្ញុំសុំធ្វើខ្លួនព្រងើយកន្តើយនឹងវាទៅវិញ គឺបណ្តោយឲ្យទៅតាមដំណើរ តាមកម្មតាមពៀរ ។ តាំងចិត្តថានឹងមិនស្រឡាញ់អ្នកណាឲ្យច្រើនដូចនេះទៀតហើយ សុំធ្វើការចងចាំរឿងរ៉ាវគ្រប់បែបយ៉ាងរវាងយើងទាំងពីរ ឲ្យស្ថិតនៅក្នុងសភាពល្អដដែល ។ សុំឲ្យពេលនឹកដល់រឿងចាស់ដែលយើងធ្លាប់បានសាងរួមគ្នា ធ្វើឲ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តធ្វើឲ្យចិត្តដែលធ្លាប់កណ្តោចកណ្តែងមានភាពកក់ក្តៅ ។ សុំមានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯង នៅពេលនឹកដល់រឿងចាស់ ថាយ៉ាងហោចណាស់ ក៏ខ្ញុំបានស្គាល់ថាអ្វីទៅជាសេចក្តីសុខដែលកើតចេញពីស្នេហា ខ្ញុំធ្លាប់បានស្គាល់ នឹងទទួលបានអារម្មណ៍កក់ក្តៅនៅពេលបានដើរដឹកដៃមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់កាត់ភ្លៀងរលឹម ធ្លាប់បានដឹងពីភាពកក់ក្តៅនៅពេលបានគេងឲ្យមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់នៅក្នុងរង្វង់ដៃពេញមួយយប់ ខ្ញុំធ្លាប់បានដឹងពីភាពផ្អែមល្អែមដែលទទួលបានពីការថើបមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ សេចក្តីសុខនៅពេលបានប្រឡែងលេងគៀកកើយមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ ។ល។
បន្ថែមពីសេចក្តីសុខខាងលើ គឺសេចក្តីសុខដែលបានឃើញ នឹងដឹងពីដំណឹង សុខទុក្ខមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ ទោះជាការលួចមើលគេពីចម្ងាយក៏ខ្ញុំអស់ចិត្តដែរ ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំតែលួចមើលគេតាមវិធីផ្សេងៗ ដោយព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពថាមិនឲ្យគេដឹងខ្លួន ព្រោះមិនចង់រំខានគេឡើយ ។ មានពេលខ្លះខំធ្វើដំណើរកាត់ផ្លូវមុខផ្ទះគេ ក៏ធ្វើឲ្យខ្ញុំបានធូរស្បើយចិត្តនឹកបានខ្លះ បានមើលដំបូលផ្ទះពីចម្ងាយក៏ធ្វើឲ្យខ្ញុំល្ហែល្ហើយចិត្តបានខ្លះ ។
មិនដឹងពីមួលហេតុអ្វី ឬជាកម្មដែលខ្ញុំត្រូវសងមិនទាន់អស់ក៏មិនដឹង នៅពេលនេះ ហាក់ដូចជាសាមីខ្លួនគេបានដឹងខ្លួន ថាខ្ញុំលួចមើលគេ ទើបបានជាគេគេច គេលាក់ខ្លួន គេធ្វើឲ្យសេចក្តីសុខបន្តិចបន្តួចដែលខ្ញុំនៅមានសេសសល់ កំពុងរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ ជំនួសមកវិញនូវមន្ទិលក្នុងចិត្ត ជំនួសមកវិញនូវចិត្តនឹក ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាជាចេតនា ឬជារឿងចៃដន្យអ្វីឡើយ ដឹងត្រឹមថានៅពេលដែលសុំត្រឹមលួចមើលពីចម្ងាយក៏ត្រូវបានគេបដិសេធទៀត វាឈឺចាប់ណាស់ វាដូចគេខ្វេះភ្នែក វាដូចជាខ្លួនកំពុងឈរនៅក្នុងវាលលំហរមួយគ្មានកោះត្រើយ ងងឹតសួន្យសុង រកតែចំណុចពន្លឺតូចមួយដើម្បីកម្តៅបេះដូងរងារមួយនេះមិនបានឡើយ ។
ឃើញជាក់ច្បាស់រឿងកម្មតាមស្នងបែបនេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំបារម្ភពីគេខ្លាំងណាស់ បារម្ភថាបើជាចេតនារបស់គេមែន បារម្ភថាថ្ងៃក្រោយគេនឹងរងបាបកម្មទាំងនេះតបស្នង មិនចង់ឲ្យមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ជួបប្រទះរឿងបែបនេះឡើយ ចង់ ឃើញមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់មានសេចក្តីសុខ មានស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្អាតដូចកាលពីមុន នឹងមានអនាគតស្រស់ថ្លាជានិច្ច ។ ដូច្នេះអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន គឺបានត្រឹមភាវនា អហោសិកម្ម មិនចង់ចិត្តគុំកួន នឹងមិនផ្លាស់ចិត្តឲ្យទៅជាស្អប់ឡើយ មិនរាប់ជាសត្រូវ គឺនៅរក្សាចិត្តស្រឡាញ់ដូចដើម ។
មិនដឹងថាមានអ្នកណាបានអាន មកដល់ត្រឹមនេះខ្លះទេ… តែបើមានអានមកដល់ហើយ ប្រហែលមានអ្នកសើច ប្រហែលមានអ្នកយំ អាចមានពេបមាត់ អាចមានហួសចិត្ត ។ល។ ទាំងនោះវាអាស្រ័យទៅតាមបុគ្គលផ្សេងៗ តែខ្ញុំសុំចិត្តតែម្យ៉ាងទេ សុំកុំព្យាយាមគិតថាមនុស្សដែលខ្ញុំនិយាយខាងលើ សំដៅទៅអ្នកណា ឬមេត្តាកុំសួរថាអ្នកទាំងនោះជាអ្នកណា ព្រោះដូចបានរៀបរាប់ពីខាងដើមស្រាប់ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់មិនសប្បាយចិត្តឡើយ ដូច្នេះសូមមេត្តាកុំដៅ ឬស្មាន ឬសួរនាំ ។ សុំគិតត្រឹមថា អានប្រលោមលោកខ្លានខ្លីមួយរឿង អានកម្សាន្តលេងកែអផ្សុក អាចហើយក៏ចប់ត្រឹមនេះចុះ ។
ស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ហេតុអ្វីក៏ពិបាកយ៉ាងនេះ? ហេតុដែលស្រឡាញ់គឺស្រឡាញ់ ស្រឡាញ់ព្រោះតែស្រឡាញ់ … ព្រោះស្រឡាញ់គឺជាហេតុដល់នៃការស្រឡាញ់ … នោះទើបស្រឡាញ់ហើយ មិនមានការស្តាយក្រោយឡើយ ៚
vRYA on 
សុភ័ក្ត្រ on 
Vy on 
3G ស្រុកយើង « KHMERLING on 
Sophea on 
បណ្ឌិត on
សរសេរលេងអីវែងអន្លាយយ៉ាងនេះ?
@ទឹម បឿន: មិនច្រើនអី…មានវែងជាងហ្នឹងច្រើនដងទៀតនោះ ហាហាហា នេះជាវិធីសាស្ត្រដោះស្រាយភាពតាមតឹងក្នុងអារម្មណ៍ ឬនៅពេលមានគំនាបខ្លាំងពីខាងក្រៅ ។ សរសេរ សរសេរ សរសេរ ….
ស្នេហាដែលបែកបាក់ទៅវិញ មានមូលហេតុច្រើនយ៉ាង តែខ្ញុំអានបានតែមួយកំណាត់នៃអត្ថបទខាងលើទេ ព្រោះមួយកំណាត់ក្រោមសុទ្ធតែជារឿងបាបកម្ម ហេហេ…។ ភាគច្រើនរាល់គ្នាបានភ្លេចគិតលើពាក្យថា “អស់ស្រលាញ់” ឲ្យតែអស់ស្រលាញ់ហើយ ទោះរស់នៅជាដៃគូប្ដីប្រពន្ធក៏គង់វិសៗបែកគ្នាដែរ… តើមានអ្វីសម្រាប់ recharge ក្ដីស្រលាញ់ឲ្យមានថ្មពេញដូចសាកទូរស័ព្ទដែរទេ? ពិតជាមិនមានទេ ព្រោះក្ដីស្រលាញ់ជាធម្មជាតិ ។
(-)<______________>(+)
ការស្រលាញ់លើកដំបូង គឺវគ្គផ្អែមល្ហែមណាស់ ក្រោយមកក៏ថយចុះខិតទៅរកចំណុច ០ បើទៅដល់ចំណុចក្រោមសូន្យទៀតបានយ៉ាប់ខ្លាំង កែលែងឡើងហើយ ។ ណឺត គឺស្នេហាដើរដល់ចំណុច ០ យើងខ្លួនអែងប្រាកដជាដឹង… ចួរកុំធ្វើឲ្យស្នេហាខិតទៅចំណុចណឺតនេះឲ្យសោះ ព្រោះវាពិបាកស្ដារណាស់ ។ គេតែងនិយាយថា ស្នេហាច្រើនតែចាប់ផ្តើមពី ១០០ ទៅ ០ … បើយើងដឹងច្នោះហើយហេតុអ្វីមនុស្សគ្រប់គ្នាមិនខិតខំផ្តើមពី ០ ទៅ ១០០ វិញ ក្រែងអាចជាវិធីល្អប្រសើរជាង ព្រោះវាជាការចាប់ផ្ដើមពីបាតដៃទទេ ដូចយើងដាក់លុយក្នុងកូនជ្រូកអ៊ីចឹង យើងនឹងឃើញលទ្ធផលចុងក្រោយ ។ [...]
ជ្រុលអានបានពាក់កណ្តាលហើយមិនអានឲ្យអស់…ហាហាហា ថាលេងទេ..
តាមពិតរឿងបាបកម្មនោះខ្ញុំក៏មិនមែនជាមនុស្សងប់ងុលជឿអ្វីដែលគ្មានហេតុផលទាំងស្រុងដែរ គ្រាន់តែវាឃើញផលដែលកើតចេញពីអំពើ ឬកម្មដែលខ្ញុំធ្លាប់បានប្រព្រឹត្តមកស្តែងពេក ស្តែងរហួតពិបាកប្រកែក….
និយាយរឿងពី ០ ទៅ ១០០ ឬ ១០០ ទៅ ០ ខ្ញុំជឿថាភាគីទាំងសងខាងមានលទ្ធភាពជួយស្រោចស្រង់បាន ប្រសិនបើគេនៅមានចិត្តស្រឡាញ់សេសសល់ តែបើប្រឹងតែម្ខាង វាមិនខុសពីទះដៃម្ខាងនោះឡើយ ផ្ទៀងស្តាប់ទាល់តែរឹងត្រចៀក ក៏វាគ្មានសម្លេងឮដែរ ឮតែខ្យល់ ។
សរុបឲ្យខ្លីវាមានតែចូលលក្ខណៈម្យ៉ាងដែលហៅថា “អស់ស្រឡាញ់” នោះឯង ៚
ហេហេហេ ទើបអាចអត្ថបទមួយទាក់ទងរឿងស្នេហាហ្នឹងទៀតហើយ ចាំទំនេរចាំរ៉ាយរ៉ាប់ “ស្រឡាញ់ចេញពី បេះដួង? មាត់? ឬ ខួរក្បាល”
Some parts are similar to my story.
សុំចាប់ដៃមួយម៉ោចឹង ហេហេហេ
No way! He he he Misery finds company!
ចឹងក៏ចឹង ហាហាហា